Aneta Kudlak
Dzień Nauczyciela, a właściwie Dzień Edukacji Narodowej, to wyjątkowe święto wszystkich pracowników oświaty. To moment, kiedy uczniowie i rodzice dziękują pedagogom za trud i cierpliwość. W szkołach odbywają się akademie, wręczane są nagrody i życzenia. Ale w ostatnich latach tradycja ta zaczęła przybierać nieco inny wymiar.
Jeszcze dwie dekady temu wystarczył jeden kwiatek – skromny, ale szczery gest. Dziś rodzice zrzucają się po kilkadziesiąt złotych na prezent “od klasy”. Na stołach nauczycieli lądują luksusowe zestawy, perfumy, drogie kosze prezentowe czy bony do sklepów. Niektórzy rodzice mówią, że to wyraz szacunku i wdzięczności. Inni zauważają, że sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli.
„Nie chodzi o to, by konkurować, kto da więcej. Chodzi o pamięć i gest” – mówi pani Anna, nauczycielka z Elbląga z 15-letnim stażem. „Najbardziej cieszy mnie własnoręcznie napisana kartka od ucznia. To zostaje w sercu na długo.”
Wielu rodziców przyznaje, że presja grupy ma ogromne znaczenie. Jeśli jedna klasa daje prezent za 300 zł, trudno odmówić składki w innej. Zdarza się też, że uczniowie czują się niezręcznie, gdy nie mogą dołożyć się do wspólnego upominku.
Trudno oprzeć się wrażeniu, że coraz częściej gubi się istota tego dnia. Zamiast chwili szczerego podziękowania – liczy się efekt i wartość prezentu. Wielu nauczycieli przyznaje, że czuje się z tym niekomfortowo. Bo jak przyjąć kosztowny upominek od uczniów, kiedy prawdziwą wartość mają słowa: „Dziękuję za wsparcie, za cierpliwość, za to, że we mnie Pani uwierzyła”?
Czy to dobrze, że Dzień Nauczyciela zaczyna przypominać święto zakupów?
Z jednej strony – pokazujemy, że doceniamy trud pedagogów. Z drugiej – wkracza w to coś sztucznego, wymuszonego, a czasem nawet nierównego. Bo nie każdego stać na gest za kilkaset złotych.
Napisz komentarz
Komentarze