Performans Rzeźba oszustka | Kacper Szalecki

𝗣𝗲𝗿𝗳𝗼𝗿𝗺𝗮𝗻𝘀: 𝟮𝟳.𝟬𝟲.𝟮𝟬𝟮𝟲, 𝗴𝗼𝗱𝘇. 𝟭𝟱:𝟬𝟬
𝗞𝗮𝗰𝗽𝗲𝗿 𝗦𝘇𝗮𝗹𝗲𝗰𝗸𝗶 - „𝗥𝘇𝗲𝘇́𝗯𝗮 𝗼𝘀𝘇𝘂𝘀𝘁𝗸𝗮”
_________________
𝗗𝘂𝗲𝘁 𝗸𝘂𝗿𝗮𝘁𝗼𝗿𝘀𝗸𝗶: 𝗠𝗮𝗰𝗶𝗲𝗸 𝗕𝘆𝗰𝗵𝗼𝘄𝘀𝗸𝗶, 𝗠𝗮𝗰𝗶𝗲𝗸 𝗢𝗹𝗲𝘄𝗻𝗶𝗰𝘇𝗮𝗸

Zapraszamy w sobotę, 𝟮𝟳 𝗰𝘇𝗲𝗿𝘄𝗰𝗮, 𝗴𝗼𝗱𝘇. 𝟭𝟱:𝟬𝟬, na ponowny pokaz performansu "Rzeźba oszustka" Kacpra Szaleckiego w ramach projektu rezydencyjnego „𝘊𝘦𝘤𝘩𝘺 𝘸𝘴𝘱𝘰́𝘭𝘯𝘦, 𝘤𝘦𝘤𝘩𝘺 𝘸𝘺𝘫𝘢̨𝘵𝘬𝘰𝘸𝘦” w CS Galeria EL w Elblągu.

𝗟𝗮𝗯𝗼𝗿𝗮𝘁𝗼𝗿𝗶𝘂𝗺 𝘄 𝘀𝗶𝗲𝗰𝗶
Tegoroczna edycja projektu rezydencyjnego „Cechy wspólne, cechy wyjątkowe” w Centrum Sztuki Galeria EL w Elblągu działa jako krytyczne laboratorium. Punktem odniesienia jest rok 1971. IV edycja Biennale Form przestrzennych, pod hasłem „Zjazd Marzycieli”, przeistoczyła koncepcje dzieła w przestrzeni w swoiste działania laboratoryjne, badawcze, eksperymentalne podkreślając znaczenie nazwy Laboratorium Sztuki Galeria EL i otwierając przestrzeń dla sztuki pojęciowej. Nowa formuła programowa zakładała, że każdy gest i proces mógł zyskać status dzieła, odrzucając tradycyjne podziały dyscyplinarne. Wymiana doświadczeń “galerników” doprowadziła do sieciowania się z wieloma instytucjami, miedzy innymi z warszawska Galeria Pawła Freislera, Łódzkim Warsztatem Formy Filmowej i bydgoską Galeria TAK. Zaproszony do rezydencji Kacper Szalecki analizuje te zasoby i rezygnuje z bezkrytycznego celebrowania oficjalnych, lokalnych mitów.

𝗦𝘁𝗿𝗮𝘁𝗲𝗴𝗶𝗮 𝗼𝘀𝘇𝘂𝘀𝘁𝘄𝗮
Punktem wyjścia są trzy stalowe formy stojące na rogu ulicy Rycerskiej i Alei Tysiąclecia. W rzeczywistości powstały jako użytkowe stojaki na plakaty zaprojektowane przez samego Gerarda Kwiatkowskiego a wykonane w zakładach Zamech. Jednak w wyniku pewnej pomyłki na łamach jednego z lokalnych portali informacyjnych, obiekty te przeszły całkowita transformacje, stając się w powszechnym odbiorze ikonicznymi rzeźbami z Biennale Form Przestrzennych. Kolejnym momentem zaczepienia artysty jest fakt, ze w latach 90. wiele obiektów z Biennale zostało pomalowanych na przypadkowe, pstre kolory – bez żadnego merytorycznego wątku, a jedynie pod wpływem specyfiki tamtych czasów.

Wokół tych pomyłek budowana jest metoda twórcza Szaleckiego, który nawiązuje do gestów wspomnianego Pawła Freislera – jego działań opartych na intrydze, demaskowaniu igrze z instytucją. Freisler w ramach swojej akcji operował stołem i krzesłem pomalowanymi na biało.

W procesie kwerendy prowadzonej przez rezydenta odnaleźliśmy oryginalna taśmę filmowa 35 mm z akcji Freislera „Działania: stół, krzesło” z 6 lutego 1972 roku. Dzięki współpracy z CSE „Światowid” film został odtworzony na dużym ekranie kinowym w ramach reaserchu do wystawy. Freisler, ubrany w biały kombinezon, czapkę i z długą broda, udowodnił tamtym gestem, że informacja i obecność maja większą moc niż stalowe formy.
Performatywne stroje oraz zrekonstruowane kartonowe formy są pomalowane na kolory tożsame z Kacprem i jego strategia twórcza – żółty i różowy. To barwy, które odsyłają do autorskiego, utopijnego imaginarium Potopii.

𝗣𝗼𝗹𝗲 𝘄𝘆𝘀𝗶ł𝗸𝘂
Performance odbywa się w monumentalnej przestrzeni prezbiterium Galerii EL. Szalecki aranżuje tam pole wysiłku. W działaniu bierze udział interdyscyplinarny, kolektywny zespół: Sylwia Nosarzewska, Paweł Włodarski, Zuzanna Siemińska, Joanna Łępicka oraz Radosław Szalecki grający na tubie. Odniesieniem dla tego sojuszu jest historyczne, całonocne wydarzenie muzyczne „ZY ZY” z 22 kwietnia 1972 roku, w którym obok Freislera i Krzysztofa Peczyńskiego udział wziął także warszawski duet KwieKulik (Zofia Kulik i Przemysław Kwiek).

Wychodząc od koncepcji ruchu naturalnego (pedestrian movement), która postulowała przezroczystość, organiczność i codzienne, zwykłe gesty ciała, Szalecki i Nosarzewska tworzą w kontrze swoją własna koncepcje ruchu nienaturalnego. W ramy instytucji wprowadzają sztuczność, powtarzalność i czysty, fizyczny wysiłek. Testując praktykę stania, chodzenia i przenoszenia kartonowych atrap rzeźby, performerzy zderzają biologiczny opór mięśni z konceptualnym rygorem.

Działanie to dialog z syndromem oszusta (impostor syndrome) – lękiem przed brakiem kompetencji i strachem przed demaskacja w świecie sztuki opartym na ciągłej autokreacji. Ta sytuacja łączy się z akcją ze Zjazdu Marzycieli z 1971 roku, kiedy to Anastazy Wiśniewski paradował po Elblągu w kasku i z wymownym pytaniem na plecach: „KTO JA JESTEM”. Twórczy zespół używa fałszywych rzeźb z Zamechu jako lustra dla naszych własnych obaw przed obnażeniem i ujawnieniem braku talentu.

Zapraszamy!
_________________
𝗞𝗼𝗻𝗰𝗲𝗽𝗰𝗷𝗮, 𝗰𝗵𝗼𝗿𝗲𝗼𝗴𝗿𝗮𝗳𝗶𝗮, 𝗽𝗲𝗿𝗳𝗼𝗿𝗺𝗮𝗻𝘀: Kacper Szalecki
𝗖𝗵𝗼𝗿𝗲𝗼𝗴𝗿𝗮𝗳𝗶𝗮, 𝗽𝗲𝗿𝗳𝗼𝗿𝗺𝗮𝗻𝘀: Sylwia Nosarzewska
𝗞𝗼𝘀𝘁𝗶𝘂𝗺𝘆: Paweł Włodarski
𝗠𝘂𝘇𝘆𝗸𝗮 𝗶 𝗰𝗵𝗮𝗿𝗮𝗸𝘁𝗲𝗿𝘆𝘇𝗮𝗰𝗷𝗮: Zuzanna Siemińska we współpracy z Radosławem Szaleckim
𝗧𝗲𝗸𝘀𝘁: Joanna Łępicka
𝗪𝘀𝗽𝗼́ł𝗽𝗿𝗮𝗰𝗮: Karolina Połom
𝗔𝗿𝗰𝗵𝗶𝘄𝗮: Mateusz Florczak
𝗜𝗱𝗲𝗻𝘁𝘆𝗳𝗶𝗸𝗮𝗰𝗷𝗮 𝘄𝗶𝘇𝘂𝗮𝗹𝗻𝗮: Maciej Bychowski
𝗣𝗮𝘁𝗿𝗼𝗻𝗮𝘁 𝗺𝗲𝗱𝗶𝗮𝗹𝗻𝘆: NN6T, SZUM, Express Elbląg, Truso.tv
𝗣𝗮𝗿𝘁𝗻𝗲𝗿𝘇𝘆: Centrum Sztuki Europejskiej "Światowid", Fundacja Burdąg, ASIAPACK

Performans powstał w ramach Stypendium Kulturalnego Miasta Elbląg.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.